Vandaag sta ik stil: Kinderrechten

 

 

Vroeger toen ik nog een kind was....
Hmm, dat is toch al weer enige tijd geleden. Klein dorpje in Drenthe, onder de rook van Emmen.

En, om niet in een soort van autobiografie terecht te komen, wat mij daar nadrukkelijk van is bijgebleven: onder de goede hoede van mijn ouders heb ik daar mijzelf kunnen ontwikkelen van kleine vent tot beginnend puber. Veel ruimte in en om het huis; bossen en velden in de directe omgeving; sociale contacten met buren (vooral boeren) en controle op waarden en normen die –ook toen al, begin 60’er jaren- sterk aan verandering onderhevig waren. Spelen op straat, in het bos, op boerenerven. Weekenden met gezin en zondagsschool. Fietsen, lopen, ..... of gewoon lekker “niets” doen of een boek lezen.


Ik kreeg in alle vrijheid de mogelijkheden om te worden tot volwassen mens.
Op een dag als vandaag, De Internationale Dag van de Rechten van het Kind, omdat op 20 november 1989 door de Verenigde Naties het Kinderrechtenverdrag (zie: http://www.kinderrechten.nl/) is aangenomen, besef ik eens te meer hoe belangrijk het is om als kind zo te kunnen opgroeien. Maar dus ook: hoe belangrijk het is om als kind die mogelijkheden te krijgen.

 

 

 

 


Rust, Reinheid, Regelmaat. Veilig zijn, geborgenheid. Zorg en aandacht krijgen; goede voeding in voldoende mate. Spelen, leren door ervaring, onderwijs kunnen en mogen ontvangen, gerespecteerd te worden door je naaste omgeving (en liever nog meer). In vrijheid je eigen mening en visie te kunnen ontwikkelen; kunnen zeggen wat je wilt, met respect voor de ander.

 

Het VN-Kinderrechtenverdrag gaat over heel veel dingen waar kinderen mee te maken kunnen krijgen, vanaf de geboorte tot aan het achttiende levensjaar: gezondheid, school, wonen,, geloof, ouders en vrienden. Maar ook over kindermishandeling, kinderarbeid, oorlog en vluchtelingen

Op een dag als vandaag is het goed om stil te staan bij het voorrecht, dat de meesten van ons hebben om onze kinderen zo veel te kunnen bieden. En: ook om stil te staan bij die kinderen die meer, en vaak veel meer, nodig hebben om kind te kunnen zijn. Om veiligheid en geborgenheid te leren kennen, niet te hoeven werken of onderwijs te kunnen ontvangen die hen in staat stelt verder te kunnen ontwikkelen. In het “dichtbij” denk ik aan kinderen in ons eigen land, die geen veilige opvoedingsomgeving kennen, of waarvoor geen goede plek in het onderwijs beschikbaar is. Bij “veraf” denk ik aan kinderen die verstoken blijven van voeding, van onderwijs, van veiligheid of een gezinsomgeving. Aan kinderen die moeten werken, geen ouders meer hebben, niet in veiligheid kunnen leven, verwaarloosd worden of gewoon aan hun lot worden overgelaten.

Het is een dag waarbij we stilstaan bij de vraag wat we vandaag en in de toekomst nòg meer kunnen doen aan onze bijdrage om kinderen, dichtbij en veraf, datgene te bieden waar het dat het Kinderrechtenverdrag voor staat.

 

Mijn partner en ik hebben ons daar in de opvoeding van onze kinderen voor ingezet. Ik doe dat tevens in mijn dagelijkse werk met jongeren die dreigen uit te vallen uit het onderwijs of de maatschappij. En in de politiek, zoals bijvoorbeeld bij thema’s als kinderopvang, passend onderwijs, Transitie jeugdzorg en “Sociaal Domein”. En gelukkig zijn er vele anderen die, elk op een eigen manier ook daaraan bijdragen.

In het besef, dat het altijd nòg beter kan. Daar sta ik vandaag bij stil.

 

Bart Verbeek.

PRO21 op Twitter

16 augustus om 11:45
RT @JannekeVIDM: Trots op onze wethouder @NadyaAboyaakoub 'Maak je zelf geen slachtoffer als vrouw, maak van elke uitdaging een kans' https…
09 augustus om 14:34
RT @ds_NoordVeluwe: Bijna geen grutto wordt meer volwassen in de polder: Beschermers van de weidevogel luiden de noodklok. Het aantal… http…
04 augustus om 12:17
RT @Wethouders: Passie voor het openbaarbestuur! https://t.co/ksvXPjCOM6 een interview met @NadyaAboyaakoub over haar passie voor het wetho…